سحرگاه بیست و سوم آذرماه 78 بود. در قسمت پائینی یک تخت دو طبقه در خوابگاه دانشجویی شماره 8/2 (که معنی اش می شد طبقه2، اتاق شماره 8) زیر پنجره مشرف به حیاط ، سمت چپ، خوابیده بودم. آن روزها عادت داشتم ساعاتی از نیمه شب را روی پنجره می نشستم و به ماه نقره فام شبهای پائیزی نگاه میکردم. و به همین دلیل کاملا موجه (از نظر خودم) بیدار شدن حدود ساعت 5/7 خودش معضلی شده بود به بزرگی پاس کردن ریاضی6! آن وقت ها به دلایل متعدد از جمله استمرار در لب پنجره نشینی و ماه نگری، و ذوقی در شعرخوانی و خطاطی (آنهم به روشی کاملا ابتدایی!) و مهمتر از همه تاکید دوستان بر عاشق شدنم؛ امر بر خودم هم مشتبه شده بود که عاشقم.  بگذریم.

ادامه مطلب