حدود يك ماه پيش، رفته بودم فروشگاه كتاب خانه شعر جوان. سابقاً فروشنده خانمي بود كه صمٌ بكمٌ فهم لا يرجعون. اما خوشبختانه اينبار به مرد سن و سال داري برخوردم كه پس از برداشتن عينك و خوش آمد گويي، منتظر ماند تا سليقه و علاقه ام را با انتخاب هايم محك بزند. كتابهاي "در ملكوت سكوت" و "از شرابه هاي روسري مادرم" را كه برداشتم سر صحبت را باز كرد و ...

 از سيد حسن گفتيم و غربتش. از سيد علي گفتيم و تكرارش. از بچه هاي دفتر شعر كه گروهي حالا يلي شده اند و به حق قد كشيده اند. از كساني كه هر از گاهي از دوردست ها دستي تكان مي دهند و پنجره اي مي گشايند و ما را به تماشا مي كشانند؛ و كساني كه شعر و شعورشان را سرخاب و سفيدآب مي كنند و به مدد انواع پوليش ها، هر آنجايي كه بتوان ظهور كرد! در معرض ديد زدن هاي عموم مي گذارند بلكه يك نفر بيايد و شعرشان تمام شود! كساني كه از خاك‌اند كساني كه در خاك‌اند كساني كه بر خاك...

 در پي پيشنهاد فروشنده محترم، حالا دو كتاب ديگر پيش رو دارم كه هر دو از تجربه هاي طنز(!) جناب آقاي اكبر اكسير است در قالب شعر فرانو(!!). يكي به نام "زنبورهاي عسل ديابت گرفته اند!" كه به سند معادله‌ي تاريخيِ "هر چقدر پول بدهي آش ميخوري" به اندازه‌ي پولي كه پرداختم آشش را خوردم! تازه فكر كنيد كه اين كتاب، برگزيده‌ي كتاب سال طنز حوزه هنري، منتخب كتاب سال جمهوري اسلامي و كتاب برگزيده‌ي روزنامه هاي كشور هم باشد. و ديگري "پسته لال، سكوت دندان شكن است"  است كه به جد قصد شكستن دندان عقل و دنده هاي احساس را به تمامي روشهاي غريبه و قبيحه دارد و در موثرترين وجهش شبيه كاريكلماتورهاي پرويز شاپور است. حتي عنوان كتاب هم كه برگرفته از شعري با عنوان "اخطار" است خود كاريكلماتور است والبته در اين قالب زيباست. از حق نگذريم، چند كار زيبا هم هست در اين مجموعه ها كه مخاطب را مايوس نمي‌كند.