بر برجی از فلز، شب خاموش پادگان

می خواست نامه ای بنویسد، ترانه خواند

تا ماه را به خواب کند، مثل کودکان:

دلتنگ نیستم که بپرسی برای که؟

عاشق که نیستم، که بگویی چرا جوان؟

این ابرها برای تو، بالش کن و بخواب

ماه عزیز، ماه جوان، ماه مهربان!

سرباز، فکر کرد به یک روز خط خطی

سرباز، فکر کرد به شبهای امتحان

آوازهای زخمی سرباز! تا سحر

تکرار شد، ستاره ستاره! دهان دهان!

وقت سحر که بین شب و روز می کند

پوتین تا به تای خودش را به پا، جهان

سر نیزۀ هزار ستاره، به سمت او

چرخید و دست بند، زدش ماه دیده بان!

تا عصر، در ادامۀ آواز او چکید

از ابرهای سوخته، نعش پرندگان ...