و خدا ازدواج کرد!!

اين پست شكسته است!

khoda-ezdevaj-kard — Sat, 09 May 2009 06:40:18 GMT

اين پست بوي خون ميدهد

اين پست ضجه ي بي صداست
اين پست بوي غريبي مي دهد
اين پست نامردي ست
اين پست
خيره مانده است بر علي
بر ذوالفقار
بر خدا

اين پست شكسته است
پهلوي اين پست درد مي كند
فرزند اين پست مرده است
اين پست سقط كرده
اين پست در خاك دارد مي غلتد
اين پست به هق هق افتاده
دستان اين پست را بسته اند
چشم خدا ماسيده
اين پست درد مي كند
اين پست درد مي كند
به خدا درد مي كند

و من توان ادامه اش را ندارم
فقط همين بيت باشد روضه خواني بانوي آب
سه چهارم وزن بدن همه ي انسان ها آب است. نه!؟
و مهريه ي زهراست...
بماند...بماند

يك مرد
نـبـود
تـا بگويد
نامـرد

ايـن زن كه تــو
مي زني--ش
نامـوس علي ست

خدا چه قدر خوشحال بود!!!!؟
-بيناي مطلقي كه نمي تواند چشم هايش را ببندد-
-چه قدر سخت است اگر گاهي نتواني چشمانت را ببندي-
رو به خودش كرده بود و مي گفت:
تموم شد
تموم شد
تموم شد

بانو ببخش مرا ...

چهار پاره طرح

khoda-ezdevaj-kard — Tue, 28 Apr 2009 05:38:18 GMT

مطلب اول : معذرت خواهي ام را به دليل تاخير در بروزرساني اين وبلاگ كوچك بپذيريد.

مطلب دوم : گاهي فكر ميكنم به چيزهايي كه بايد بنويسم؛ گاهي فكر ميكنم به چيزهايي كه بايد ننويسم؛ پس مسئله حالا اين است؛ نوشتن يا ننوشتن!

مطلب سوم : چند قدم مانده به تاهل ام؛ به معناي "متاهل شدن" فكر ميكنم و "اهلي شدن" در ذهنم تداعي مي شود و لبخندم مي گيرد. اگر خدا بخواهد روز تولد حضرت زهرا (س) زندگي مشترك من متولد مي شود با كسي كه تمام محاسباتم را به هم ريخت! هميشه فكر ميكردم جنگ و جدالي دارم براي بدست آوردنش. چه فكرها كه پخته بودم و چه دليل ها بافته بودم براي رد و تائيد آراي هيات منصفه... فكر مي كردم كه مثل همه بايد چانه زني كنم در دعوي احمقانه ي 1000سكه ي مهر. حالا او با كلي خواهش و تمنا و اصرار اطرافيان از 1سكه به 14 سكه رضايت داده كه مهرش را وديعه گذاشته باشد در من و تذكري هميشگي شود... (بماند).

...به شكل شبنم و شيشه مي انديشم

به چشم هاي تو

كه واژه هاي نابلد تنهايي ست...

مطلب چهارم : اين روزها حال سربازي را دارم كه چند روز مانده به پايان خدمتش؛ روزش بلند است و روزگارش كوتاه. عجول براي رسيدن به نقطه ي پايان اين تكرار. با آنكه خوب مي داند چه تنگ دلي ها منتظر اويند.

از اينكه مطالب بالا صرف مطالب كمي خصوصي شد معذرت مي خواهم. هدف، تنها طلب دعاي خير بود و بس.

و اما چهار طرح از خودم به اميد نقد :

◊

هي مي‌شوم

غلت مي‌خورم

سنگ‌ها گُل مي‌دهند !

◊◊

می توانست

کلمه باشد

و دوستم بدارد، يا نه

دوست بدارد که کلمه باشد

پس

کلمه خدا شد

بی آنکه خود خواسته باشد !

◊◊◊

قُلاب گرفتم

دستت به شانه‌هاي ماه كه رسيد

شانه‌هايم، بي‌پا شدند !

◊◊◊◊

در تو

براي تو

مي‌توانستم از تو باشم ،

پس

در تو زائيدم

بي مجالِ انديشه به سقطِ خويش !

عيدت بخير، پنجره‌ي من!

khoda-ezdevaj-kard — Sat, 07 Mar 2009 08:54:18 GMT

(سه طرح از سيد حسن و يك طرح از من)

هايكوواره‌هاي بهاري - سيدحسن حسيني (بهارزادي كه در بهار خزان‌زده شد) :

1. بهار : مسيحاي فصل‌ها

درمانده از شفا دادن

به جيب‌هاي جذامي!

2. دلواپسي‌هاي موروثي

خطوط برجسته‌ي دغدغه

كاريكاتوري از بهار در اطراف!

3. روز دوم هم مي‌گذرد

دو چروك

بر پيشاني سال جديد!

طرح سيزده - من (كه سيزدهمين روز بهار چندسال پيش در حنجرم پيچيد) :

... و حالا

شعار خوشبختي ما اينست :

گلوي باغچه را

گره بزنيد!

به رسم ادب و احترام به ساحت فرهيخته‌ي دوستان همدرد و همسفر؛ سال نو را تبريك مي‌گويم و دعا ميكنم : خدايا ؛ نو روزمان كن ؛ خسته‌ايم از اين روزها...

زنبورهاي عسل، ديابت گرفته اند!

khoda-ezdevaj-kard — Fri, 06 Feb 2009 18:21:18 GMT

حدود يك ماه پيش، رفته بودم فروشگاه كتاب خانه شعر جوان. سابقاً فروشنده خانمي بود كه صمٌ بكمٌ فهم لا يرجعون. اما خوشبختانه اينبار به مرد سن و سال داري برخوردم كه پس از برداشتن عينك و خوش آمد گويي، منتظر ماند تا سليقه و علاقه ام را با انتخاب هايم محك بزند. كتابهاي "در ملكوت سكوت" و "از شرابه هاي روسري مادرم" را كه برداشتم سر صحبت را باز كرد و ...

از سيد حسن گفتيم و غربتش. از سيد علي گفتيم و تكرارش. از بچه هاي دفتر شعر كه گروهي حالا يلي شده اند و به حق قد كشيده اند. از كساني كه هر از گاهي از دوردست ها دستي تكان مي دهند و پنجره اي مي گشايند و ما را به تماشا مي كشانند؛ و كساني كه شعر و شعورشان را سرخاب و سفيدآب مي كنند و به مدد انواع پوليش ها، هر آنجايي كه بتوان ظهور كرد! در معرض ديد زدن هاي عموم مي گذارند بلكه يك نفر بيايد و شعرشان تمام شود! كساني كه از خاك‌اند كساني كه در خاك‌اند كساني كه بر خاك...

در پي پيشنهاد فروشنده محترم، حالا دو كتاب ديگر پيش رو دارم كه هر دو از تجربه هاي طنز(!) جناب آقاي اكبر اكسير است در قالب شعر فرانو(!!). يكي به نام "زنبورهاي عسل ديابت گرفته اند!" كه به سند معادله‌ي تاريخيِ "هر چقدر پول بدهي آش ميخوري" به اندازه‌ي پولي كه پرداختم آشش را خوردم! تازه فكر كنيد كه اين كتاب، برگزيده‌ي كتاب سال طنز حوزه هنري، منتخب كتاب سال جمهوري اسلامي و كتاب برگزيده‌ي روزنامه هاي كشور هم باشد. و ديگري "پسته لال، سكوت دندان شكن است" است كه به جد قصد شكستن دندان عقل و دنده هاي احساس را به تمامي روشهاي غريبه و قبيحه دارد و در موثرترين وجهش شبيه كاريكلماتورهاي پرويز شاپور است. حتي عنوان كتاب هم كه برگرفته از شعري با عنوان "اخطار" است خود كاريكلماتور است والبته در اين قالب زيباست. از حق نگذريم، چند كار زيبا هم هست در اين مجموعه ها كه مخاطب را مايوس نمي‌كند.

کامنتی به رنگ عقیق ...

khoda-ezdevaj-kard — Thu, 15 Jan 2009 05:41:18 GMT

همیشه به کامنت ها به چشم اثر نگاه کرده ام. آنها بدیهه های مخاطب، تحت تاثیر فضای خاکستری وبلاگند. در بسیاری از صفحات دیده ام و شنیده ام و خوانده ام که کامنت از اثر و بطور کلی از پست زیباتر و تامل برانگیزانه تر شده است. حالا فارغ از قیاس بین این دو، دوستی برای من و دوستان این وبلاگ ناچیز، هدیه ای آورده که بهتر دیدم آن را در معرض دید عموم بگذارمش که در پی می خوانید :

سبحانك يا رفيق

سلام

اينكه تاوارد وبلاگتون شدم ناخودآگاه ياد آقاي رضا اميرخاني افتادم، بماند...

برای ندیده ام...

khoda-ezdevaj-kard — Wed, 24 Dec 2008 21:25:18 GMT

آدم ها دیر می شوند

گاهی که باد به ایستگاه مترو نمی رسد.

نیمکت ها زانوانشان را بغل می کنند

واگن ها بُغ می کنند

میان بالشم طرح دستهای تو تصنیف می شود

در گلویم " علیک" می بندد

و در بسترم

توازن ریل آنقدر قد می کشد که ...

اما گاهی

گاهی که باد به ایستگاه مترو نمی رسد

آدم ها دیر می شوند...

این روزها دیر شده ام از خودم. هر جا که می رسم می بینم نبوده ام. جاهایی که می بایست. دیگری همیشه مرا از خودم پرت کرده است نه اینکه او مقصر باشد به جهت حضورش، نه ، من در حضور غیر خود بی خود می شوم و این شاید عیب باشد شاید حسن شاید... چه می دانم. در حضور غیرها به شب می رسم از روز و تنها گریزی که برایم می ماند گذر از شب به روز است که آن را باید با قرصهای تگرتول و دلواپسی های مادرم قسمت کنم. بگذار بماند اینها برای فرصتی که شاید نیاید...

سحر داشت به آخرین لحظه های شب، چشم و ابرو نشان می داد که خبری داغم کرد. سیاهپوش یا سپیدپوش فرقی نمیکند برای من که مبدا و معاد تمام تضادها را مشترک می دانم. اصلا چه فرق میکند...

چه فرق میکند ؟

جایی که درخت دارد، شمال است

جایی که پرنده دارد، جنوب

اتفاقی سه سال پیش افتاده بر خاک از بلندای غزل و حالا مرا داغدار کسی کرده که شاید دیگر داغش داغ نباشد برای خیلی ها.

نجمه زارع دوستی که حق دارد بر گردن من به خاطر آموزگار بودنش در غزل. دوستی که شاعر بود و به قول محمدعلی بهمنی شنیدنی. مرغ این هم سایه خودی بود، هم درد بود و هم راه. پس پروازش به خاطر آنچنان نشست که خاطر پریشان شد. ساده گی، صمیمیت و بکارت چند غزلش را در ادامه مطلب به تماشا بنشینید شاید دریغ و درد همراه شما هم بشود.

باران، غروب، ماه، اتوبوسي كه ممكن است

بايد مرا دوباره ببوسي كه ممكن است...

بخوان امسال ما را هم به بيت الله گيسويت...

khoda-ezdevaj-kard — Fri, 28 Nov 2008 14:28:18 GMT

خدا را حلقۀ کعبه‌ست اين يا حلقۀ مويت

چه دور افتاده‌ام از حجراسماعيل پهــلويت

تمام عاشقان بر گرد گيسوي تو مي‌چرخند

بخوان امسال ما را هم به بيت الله گيسويت

شبي از خطّ نسخ روي ماهت پرده را بردار

شکسته قلب‌ها را خطّ نستعليق ابرويت

نه تنها چشم هايت سورة الشّمس مي خوانند

به الميزان قسم، تفسير يوسف مي‌کند رويت

تعالي الله خود لبّيک اللّهم لبّيکي

چه لبّيکي که در هفت آسمان پيچيده هوهويت

علی رضا قزوه / اسفند ماه 1377/ برگرفته از وبلاگ عشق علیه السلام

شعری منتشر نشده از محمد علی بهمنی

khoda-ezdevaj-kard — Fri, 28 Nov 2008 13:45:18 GMT

توضیح جبری : منتشر نشده نه از آن بابت که نگذاشته اند منتشر شودو یا حتما سانسور شده است! تنها به دلیل نرسیدن به گاری چاپ و نشر کشور.

برای آقابزرگی که حالا نمی دانم زیر خاک دارد چه کار می کند!

khoda-ezdevaj-kard — Tue, 14 Oct 2008 22:56:18 GMT

برای کربلایی محمد که تسبیح کربلا نداشت، مهر کربلا نداشت، جانماز کربلا نداشت، سفر کربلا نداشت، هرچه داشت نداشت...

بلــــــــــــــــــــــند بلـــــــــــــــــــــــــــــــند

در گوشم پیچید پدربزرگ...

: ها ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ی ها ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ی

سی سال بعد

-آهسته آهسته-

عاشقت شدم!

داغ ِ نو نوار...

khoda-ezdevaj-kard — Fri, 26 Sep 2008 22:37:18 GMT

درنگی پس از پنجاه و دومین سال تولد حسین پناهی و چهارمین سال وفاتش...

فیلمنامه ببینید...

بی بی یون – صفحه 159:

مدرسه – روز – داخلی

{در کلاس درس اتاقی ساده است با نیمکت ها و تخته سیاه دست ساخت، خانم معلم مقابل لوحی ایستاده است.}

خانم معلم : خانه.

بچه ها : خانه.

خانم معلم : نان.

بچه ها : نان.

خانم معلم : زن.

بچه ها : زن.

خانم معلم : مرد.

بچه ها : مرد.

خانم معلم : مزرعه.

بچه ها : مزرعه.

خانم معلم : گاو.

بچه ها : گاو.

{در این هنگام گله ی گاو الماس گاوپون از پشت پنجره ی کلاس عبور می کند. بچه ها می خندند... الماس صورتش را به پلاستیک چسبانیده و داخل کلاس را نگاه می کند. خانم معلم به ناخن های بلند و چرک گرفته ی الماس نگاه می کند. الماس که فهمیده از حضورش باخبر شده اند، پا به فرار می گذارد.}

خانم معلم : برای فردا... 1-ناخوناتونو بگیرین 2-این تابلوها را حفظ کنید 3-سرودِ پرچمو از بر کنید.

حدیث : خانوم چرا پرچم سه رنگه ؟

خانم معلم : چون کامله... فهمیدی؟

حدیث : بله که فهمیدم... سرخش خونمون، سفیدش روحمون، سبزش دلمون... دیگه چیزی نداره.

خانم معلم : بچه ها، کی بارون و گلِ بادوم و گنجشکا رو دوست داره؟

بچه ها : من. من. من.

خانم معلم : کی حاضره کفش و کیفشو بده به بغل دستیش را خودش، مفتی...

بچه ها : (بعد از مکثی) من. من. من.

خانم معلم : کی با کی قهره؟

بچه ها : هیشکی... هیشکی... هیشکی...

خانم معلم : خوب در این صورت، اگر واقعاً راست گفته باشین هر چه از خدا بخواین بهتون میده، اما نه برای خودتون، برای دیگرون...

برای امروز... محض امتحان... سلامتی می خوایم برای شوکت خاله... دعاش با من، آمینش با شما...

{بچه ها به تبعیت از خانم معلم دست ها را رو به آسمان می گیرند.}

خانم معلم : خداوندا، به شوکت خاله، که خاله ی همه ی ماست و قلبِ مهربونی داره، سلامتی کامل برگردون

بچه ها : آمین...

{ حدیث می رود که برود و زنگ را بزند، اما خانم معلم نگهش می دارد. از گوشه ای چوبی برداشته و به طرف بچه ها که همه ترسیده اند می رود}

{خانم معلم از اولین بچه شروع می کند، جدی و با تهدید چوب}

خانم معلم : وقتی آمین می گفتی حواست کجا بود؟

بچه : پیش دستم!

{خانم معلم تازه متوجه مشتِ بسته ی بچه می شود}

خانم معلم : اسمت چیه ؟

دختر : حدیث... نوه ی آبی ام... مادرم الانه تو "تاشاتاوی" برای یه دختر دیگه مادری می کنه... پدرم که تو بوشهر از داربست افتاد... مادرم یه سال به عزاش سیا پوشید... اما بعد گفتن جوونی و شوهرش دادن، اون ورِ کوهها... من هم ماندم پیشِ آبی که مادرِ مادرمه که عصای دستش باشم...

خانم معلم : تو دستت چی قایم کردی؟

حدیث : ما بهش قاصدک می گیم آ

... اینجوری.

{مشت خود را باز می کند. پینه دوزی در کف دستش پنهان است. حدیث شروع می کند.}

حدیث : قافله بِرَه دایمه بیار. قافله بره دایمه بیار... (زیرنویس : قاصدک برو مادرم را بیاور)

{پینه دوز به نوک انگشت حدیث که می رسد، می پرد... و نگاه خانم معلم را با خود می برد.}

خانم معلم : چه قشنگ! دای یعنی چی؟

حدیث : یعنی مادر!

{خانم معلم سراغ دختر بعدی می رود}

خانم معلم : اسمت چیه ؟

دختر : ماهتاب.

خانم معلم : وقتی آمین می گفتی به چی فکر می کردی؟

ماهتاب : به هیچی!

خانم معلم : بچه ها، دروغ خیلی زود در چشم آدم معلوم می شه. به چی فکر می کردی؟

ماهتاب : به برقِ النگوهایِ شما...

خانم معلم : دختر کی هستی ؟

حدیث : خانوم اجازه، دختر حوّاست.

{و سراغ بعدی می رود}

خانم معلم : تو اسمت چیه؟

دختر : فاطمه.

خانم معلم : تو به چی فکر می کردی؟

فاطمه : به یه نور که اگه یه خرده نگاهش کنی آدم کور میشه.

حدیث : خانوم اجازه، کَل اکبر گفته: حضرت موسی هم نتونست خدا رو ببینه.

خانم معلم : آفرین... جلوه یعنی سایه روشن! واگو کنین.

همه ی بچه ها : جلوه یعنی سایه روشن...

خانم معلم : بزرگ که شدین به این جمله فکر کنین... قسم می خورین...

همه ی بچه ها : جدّ بی بی یون بزنه به کمرمون اگه یادمون بره!

{خانم معلم به بچه دیگری می رسد}

خانم معلم : اسم؟

دختر : خودم دوس دارم اسمم "مهلو" باشه... اما مادرم بهم میگه ماهی، بابام میگه مهتاب. (زیرنویس : مهلو: دانه ی خشبوی درختی به همین نام است)

خانم معلم : سه جلدت چی میگه ؟

دختر : سه جلدم میگه "فام به جا"

خانم معلم : چرا فام به جا؟

حدیث : اجازه خانوم، یه خواهر داشته به نومِ "فام بگم" که شُوکک کشتش... بعد ماهی به دنیا اومد به جای اون... گذاشتن "فام به جا".

خانم معلم : وقتی آمین میگفتی حواست کجا بود؟

ماهی : خانم کَل اکبر گفته بعضی دروغا بهترند از راست!

خانم معلم : به چی فکر می کردی؟

حدیث : خانوم اجازه... کبریت...

خانم معلم : تو از کجا می دونی؟

{حدیث سر در گوش خانم معلم می برد و پچ پچ کنان داستان کوتاهی را برایش تعریف می کند. ماهی سر به زیر، زیرچشمی مراقب است.}

□

داستان حدیث – روز – داخلی – غار

{در غاری نه چندان بزرگ، درست در نقطه ی مرکز نشین، سنگی قرار دارد. روی سنگ چند تَه شمعِ نیمه سوخته دیده می شود. در اطراف سنگ صدها چوب کبریت سوخته پخش و پلا افتاده اند. در گوشه ای از غار، در آستانه، پشت به خانم معلم و حدیث، ماهی هق هق کنان در سکوت، گریه می کند. حدیث می رود و صورتش را می بوسد.}

حدیث : نترس. از هیچی نترس... من اینجام.

ماهی : بابام بدونه می کُشَدَم...

حدیث : نع... من درستش می کنم... دلخور شدی که رازتو گفتم ؟

ماهی : خیلی...

حدیث : حیفت نمی یاد به خانم معلم مینا دروغ بگی!

{دوباره او را می بوسد و پیش خانم معلم می آید}

خانم معلم : برای چی شمع روشن می کرده ؟

حدیث : برا دعا.

خانم معلم : دعا برای کی؟

حدیث : برای اینکه پدرش، دیگه با چوب مادرشو نزنه...

خانم معلم : دخترِ کی هست؟

حدیث : کدخدا.

...